O wszystkim (Reklama: ,)
Kamień magnetyczny — w staroż. nazywany /ap/s amoris, ponieważ przyciągał on, podobnie jak miłość. W średniowieczu interpretowany jako symbol przyciągającej siły Boga, jaką wywiera on na swych wiernych, dlatego też nazywany /ap/s gratiae (kamień łaski). Pewna baśń wywodząca się z tradycji ant., szeroko rozpowszechniona w średniowieczu, opowiada o magnetycznej górze, która znajduje się w morzu i przyciąga przepływające w pobliżu statki (ze względu na ich żelazne części składowe), tak że te rozbijają się o nią; górę tę pojmowano jako symbol grzechu, o który rozbić się musi statek życia (/"statek), jeśli nie orientuje się na Marię, /"Gwiazdę Morza. Kamień mędrców, /ap/s philosophorum — w alchemii substancja rzekomo wytwarzana z materia prima w toku żmudnego procesu, która miała przemieniać metale nieszlachetne w szlachetne oraz odmładzać i leczyć. W procesie tym ważną rolę odgrywało rozdzielanie i ponowne łączenie Kaptur: pustelnik, fragm. rysunku Ursa Grafa, 1512 przeciwstawnych zasad, przede wszystkim pierwiastka męskiego i żeńskiego, wskutek czego kamień mędrców często przedstawiano też jako y Hermafrodytę. Pierwotnie zapewne wszystkie próby znalezienia kamienia mędrców należało interpretować również jako czynności symboliczne, które w gruncie rzeczy towarzyszą jako ilustracja dążeniom motywowanym psych. i relig.: pierwotnie bezkształtna materia prima przez pewnego rodzaju śmierć rozpada się na swe podstawowe elementy i w kamieniu mędrców przeżywa zmartwychwstanie na wyższym poziomie. C.G. Jung interpretuje te procesy jako proces indywiduacji
